ოზურგეთის მაზრის ექიმები

1916 წლამდე, ოზურგეთში პირველი საავადმყოფოს გახსნამდე, გურიის მოსახლეობა  მწვავედ განიცდიდა სამედიცინო მომსახურების ნაკლებობას, გავრცელებული იყო ექიმბაშობა, შელოცვები, ცრურწმენები.

1838 წლამდე ექიმის შტატი შეუვსებელი იყო. 1838 წელს, როცა გურიაში რუსეთის დროებითი სამხედრო მმართველობა იყო, ექიმად დანიშნეს გერმანელი ადოლფ მორიცი, რომელიც 1841 წლამდე მუშაობდა. 1841 წლიდან უკვე ოზურგეთის ახალშექმნილი მაზრის ექიმად პოლონელი სილვესტრ ვასილის ძე პეშკოვსკი დაინიშნა, რომელიც 1848 წლამდე მუშაობდა.

1848 წელს ექიმის პოსტი ვაკანტური იყო. 1849 წელს ექიმად დანიშნული იყო ემინგერი. 1850 წელს მაზრის ექიმი იყო ანტონ იაკობის ძე იანისლავსკი. 1851-58 წლებში ექიმის პოსტი ვაკანტური იყო. ამ პერიოდში წელს დაემატა ბებიაქალის შტატი.

1859 წელს მაზრის ექიმი იყო იოსებ გიორგის ძე სააკაშვილი. დაიბადა გორში ქართველ კათოლიკეთა ოჯახში. მან მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა 1857 წელს ოსმალეთის იმპერიიდან შემოსული შავი ჭირის ეპიდემიასთან ბრძოლაში.

1860 წელს მაზრის ექიმი იყო ანტონ ფერდინანდ მილევსკი. 1861-62 წლებში ექიმის თანამდებობა ვაკანტური იყო. 1863-1865 წლებში მაზრის ექიმი იყო ეგორ ამიროვი.

1866-1873 წლებში მაზრის ექიმად მუშაობდა ვასილ გიორგის ძე გამრეკელი. გამრეკელი დაიბადა ახალციხელი დეკანოზის ოჯახში. იყო ძალიან პოპულარული გურიის მოსახლეობაში. 1869 წელს გადაიყვანეს ქუთაისის მაზრაში, მაგრამ ოზურგეთლების თხოვნთ დააბრუნეს. კითხულობდა საჯარო ლექციებს და ხელს უწყობდა სანიტარულ ჰიგიენური ნორმების დამკვიდრებას, მოსახლეობას მოუწოდებდა ქუჩების დასუფთავებისკენ, სახლებში ორმული საპირპარეშოების მოწყობისკენ, ცხოველების გვამების შორს დამარხვისკენ, სასაფლაოების დასახლებიდან შორს მოწყობისკენ.

1874-1876 წლებში მაზრის ექიმი იყო იური ზალესკი.

1877-1900 წლებში მაზრის ექიმი იყო არტემ დავიდიანცი. დავიდიანცი დაიბადა ერევანში და 1874 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი. დავიდიანცის სახელს უკავშირდება კურორტ ბახმაროს აღმოჩენა. მან შეამჩნია, რომ ჭლექით დაავადებული ადამიანები გურიის მთებიდან განკურნებულები ბრუნდებოდნენ და მოაწყო ექსპედიცია ამ ადგილების სამკურნალო თვისებების შესასწავლად. ბახმაროს მთავარ მოედანს დღემდე დავიდიანცის სახელი ჰქვია. მაზრის მოსახლეობაში დავიდიანცის საქმიანობით უკმაყოფილონიც იყვნენ. მას უჩიოდნენ იმის გამო, რომ მხოლოდ ქალაქის მცხოვრებლებს ემსახურებოდა, ხოლო სოფლელისთვის მისი წაყვანა დიდ ხარჯებთან იყო დაკავშირებული, რომ ქართული არ იცოდა და რომ უსაფუძვლოდ ერჩოდა პრაქტიკოს ექიმ იაგორ თაყაიშვილს. თაყაიშვილი 1875-79 წლებში ცხოვრობდა და მუშაობდა ლიხაურში და ხალხის კმაყოფილებასაც იმსახურებდა. დავიდიანცმა 20 წელზე მეტი იმსახურა მაზრის ექიმად. გარდაიცვალა 1902 წელს თბილისში.

1900-1914 წლებში მაზრის ექიმი იყო დიმიტრი ერისთავი. ერისთავი იყო პირველი მაზრის ექიმთა შორის, რომელიც ადგილობრივი, ოზურგეთის მაზრაში დაბადებული იყო. ის 1859 წელს დაიბადა გორაბერეჟოულში, ერისთავების სასახლეში. განათლება მიიღო კიევის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე. იყო პირველი ექიმი, რომელიც კვალიფიციურ ქირურგიულ დახმარებას უწევდა გურიის მოსახლეობას. მისი მოწადინებით გაიხსნა ქალაქში პირველი აფთიაქი. ამავდროულად 1910-იან წლებში იყო ქალაქის საკრებულოს წევრი და ქალაქის თავი. თანამდებობიდან გაათავისუფლეს, რადგან 1914 წელს ქუთაისში გამართულ ერთ-ერთ მეჯლისზე, რომელიც ხელი არ ჩამოართვა ქუთაისის გუბერნატორ სლავოჩინსკის. ამის გამო ერისთავი ჯერ რაჭაში, შემდეგ შორაპნის მაზრაში გადაასახლეს და ერთი წლის შემდეგ დააბრუნეს ოზურგეთში. ერისთავის შემდეგ 1915 წლიდან მაზრის ექიმი იყო ალ. ანთაძე.

დიმიტრი ერისთავი

1916 წელს ერისთავმა საკუთარ სახლში გახსნა მაზრაში პირველი საავადმყოფო. საავადმყოფო ერისთავის ეზოში მოქმედებდა 1979 წლამდე, შემდეგ კი იქ ბავშვთა საავადმყოფო განთავსდა. ერისთავი დაკრძალეს ოზურგეთში, საკუთარ ეზოში, ქუჩას, კი დღემდე მისი სახელი ჰქვია. მემორიალური დაფა, წარწერით „აქ, მის მიერ აგებულ საავადმყოფოში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ოზურგეთის მაზრის ექიმი დიმიტრი კონსტანტინეს ძე ერისთავი, 1862 – 1924“ ამ წლის ზაფხულამდე იდგა იმავე ეზოში, სანამ ავტოსამრეცხაოს მოწყობის გამო არ აიღეს.

მემორიალური დაფა, რომელიც იდგა ბავშვთა საავადმყოფოს ეზოში

გაზეთ „ლენინის დროშის“ მასალებიდან