გურიის ამბები დაბა ჩოხატაურს რომ ვუახლოვდებოდით, კრიმ-გირეის თარჯიმანმა საუბარი გამართა ერთ იქაურ გურულთან: ამტკიცებდა, იმიტომ ხართ გურულები ნიჭიერი და გონებამკვირცხლი ხალხი, რომ უხვ, მდიდარ ბუნების კალთაში სცხოვრობთ, მშვენიერ მიწა-წყალს ჰპატრონობთ, მოჩხრიალე წყლებს და მობიბინე ყანებს დაჰყურებთო და სხვა-და-სხვა ამგვარი იდილია დაუხატა თარჯიმანმა გურულს და ბოლოს დასძინა, თქვენმა ბუნებამ გაგიხსნათ გონებაო. გურული ყურადღებით უსმენდა და ბოლოს დინჯად და გადაჭრით უპასუხა: „მართალს ბძანებთ, ბატონო, მჟავე ტყემალი ნამეტარს უხსნის ადამიანს გონებასაო“. დამსწრეთ ძალა-უნებურათ გადავიხარხარეთ: გურული კაცის ორმა მოსწრებულმა სიტყვამ ერთი იოტის წამისად პირქვე დაამხო ჩვენის გულ-კეთილ ქართლელ თარჯიმანის ტკბილ-გრძნობიერად, სენტიმენტალურად გამოსახული იდილია. გურული კაცის მოსწრებულ სიტყვებში მწარე ირონიის სახით ნამდვილი ჭეშმარიტება იყო გამოხატული. უხვ ბუნების შემყურე გურულ ხალხს საჭმელად მჟავე ტყემალი და უბრალო მჭადი ხვდა, იგიც მცირედა აქვს, სიმინდის მოსავალიც ოცში ერთს თუ ჰყოფნის და...